Νησί Γκουνκάντζιμα: Η Μυστηριώδης Πόλη Φάντασμα του Ναγκασάκι στην Ιαπωνία

Νησί Γκουνκάντζιμα – Ναγκασάκι, Ιαπωνία

Κάποτε το πιο πυκνοκατοικημένο μέρος στον κόσμο, αυτό το νησί είναι πλέον μια πόλη φάντασμα.
ΛΙΓΑ ΜΕΡΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ έχουν ιστορία τόσο παράξενη ή τόσο συγκινητική όσο αυτή του Γκουνκάντζιμα.
Το μικρό, φρουριακό νησί βρίσκεται ακριβώς έξω από τις ακτές του Ναγκασάκι. Το νησί περιβάλλεται από ένα θαλάσσιο τείχος, καλύπτεται από πυκνά κτίρια και είναι εντελώς εγκαταλειμμένο – μια πόλη φάντασμα που παραμένει ακατοίκητη για πάνω από σαράντα χρόνια.
Στις αρχές του 1900, το Γκουνκάντζιμα αναπτύχθηκε από την Εταιρεία Mitsubishi, η οποία πίστευε – και σωστά – ότι το νησί κάλυπτε ένα πλούσιο υποθαλάσσιο κοίτασμα άνθρακα.
Για σχεδόν τα επόμενα εκατό χρόνια, το ορυχείο επεκτάθηκε όλο και βαθύτερα και μακρύτερα, εκτείνοντας το κάτω από το θαλάσσιο βυθό για να εξορύξει τον άνθρακα που τροφοδοτούσε τη βιομηχανική επέκταση της Ιαπωνίας.
Μέχρι το 1941, το νησί, με έκταση λιγότερη από ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο, παρήγαγε 400.000 τόνους άνθρακα το χρόνο.
Και πολλοί από αυτούς που δούλευαν σκληρά στο υποθαλάσσιο ορυχείο ήταν καταναγκαστικοί εργάτες από την Κορέα.

Ακόμη πιο αξιοσημείωτο από το ορυχείο ήταν η πόλη που είχε αναπτυχθεί γύρω του.
Για να στεγάσουν τους ανθρακωρύχους, ανεγέρθηκαν δεκαώροφα συγκροτήματα διαμερισμάτων πάνω στο μικροσκοπικό βράχο – ένας λαβύρινθος από πολυκατοικίες συνδεδεμένες με αυλές, διαδρόμους και σκάλες. Υπήρχαν σχολεία, εστιατόρια και αίθουσες παιχνιδιών, όλα περιτριγυρισμένα από το προστατευτικό θαλάσσιο τείχος.

Το νησί έγινε γνωστό ως “Μιντόρι νάσι Σίμα,” το νησί χωρίς πράσινο.
Απίστευτο, αλλά μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1950, φιλοξενούσε σχεδόν έξι χιλιάδες ανθρώπους, προσδίδοντάς του τη μεγαλύτερη πυκνότητα πληθυσμού που έχει γνωρίσει ποτέ ο κόσμος. Και μετά τελείωσε ο άνθρακας.

Η Mitsubishi έκλεισε το ορυχείο, όλοι έφυγαν, και αυτή η νησιωτική πόλη εγκαταλείφθηκε, αφέθηκε να επιστρέψει στη φύση.
Τα διαμερίσματα άρχισαν να καταρρέουν, και για πρώτη φορά, στις άδειες αυλές, άρχισε να φυτρώνει πράσινο. Θραύσματα γυαλιού και παλιά εφημερίδες παρασύρονταν στους δρόμους. Το θαλασσινό αεράκι σφύριζε μέσα από τα παράθυρα.
Τώρα, πενήντα χρόνια αργότερα, το νησί είναι ακριβώς όπως ήταν όταν η Mitsubishi το εγκατέλειψε. Μια πόλη φάντασμα στη μέση της θάλασσας.

Πηγή: Hiru Keerthirathne