Η σειρά Γατόπαρδος του Netflix και η Κύπρος: Θετικά και αρνητικά

Η σειρά «Γατόπαρδος» του Netflix (The Leopard) περιλαμβάνει στα επεισόδιά της μια σπουδαία ομιλία του πρίγκιπα Ντον Φαμπρίτσιο για την οποία αξίζει να τη δει κάθε Κύπριος. Ο πρίγκιπας μιλά εκ μέρους όλων των Σικελών προς τους νικητές αγωνιστές-υποστηρικτές της ενωμένης Ιταλίας, οι οποίοι των κάλεσαν να γίνει γερουσιαστής στη νέα κυβέρνηση. Ο πρίγκιπας με λίγα λόγια τους λέει ότι “εμείς οι Σικελοί, συνηθίσαμε να μας κυβερνούν άλλοι και γι΄ αυτό διαχρονικά κοιμάμαστε, αφήστε μας στον ύπνο μας”!

Τεχνικά να πούμε ότι είναι μια ενδιαφέρουσα και φιλόδοξη μεταφορά του μεγάλου μυθιστορήματος του Giuseppe Tomasi di Lampedusa – και ως τέτοια έχει τόσο σημεία που ξεχωρίζουν όσο και προκλήσεις που κουβαλάει όταν συγκρίνεται με το κλασικό βιβλίο ή την ιστορική ταινία του Visconti.

Θετικά σημεία

1. Οπτική αίσθηση / παραγωγική αξία
   Η σειρά διαθέτει εντυπωσιακά σκηνικά, φωτογραφία και διακόσμηση· οι εξωτερικοί χώροι της Σικελίας, τα παλάτια, τα τοπία και τα κοστούμια συνθέτουν ένα πολύ πλούσιο και αισθητικά προσεγμένο περιβάλλον. Η Πόλη Ζει+3Ανίκνευσις+3Protagon+3
   Οι παραγωγές εποχής τέτοιου εύρους απαιτούν μεγάλο κόστος και σχολαστικότητα στην λεπτομέρεια – και φαίνεται ότι υπάρχει προσπάθεια να στεριώσει η σειρά σε αυτό το επίπεδο.
2. Καστ / ερμηνείες
   Οι ηθοποιοί που επιλέχθηκαν έχουν καλό βιογραφικό, και αρκετοί θεατές αναφέρουν ότι ξεχωρίζουν (π.χ. η Deva Cassel ως η Αντζέλικα, αλλά και ο Kim Rossi Stuart ως πρίγκιπας Ντον Φαμπρίτσιο) για το πως αποδίδουν τους χαρακτήρες.
   Η νεότερη γενιά φέρνει φρεσκάδα στην αφήγηση, ειδικά μέσω των σχέσεων (έρωτας, φιλοδοξίες) που αντανακλούν τις αλλαγές στην εποχή τους.
3. Ιστορικό / φιλοσοφικό υπόβαθρο
   Η σειρά επιχειρεί να αποδώσει τις κοινωνικές και πολιτικές αναταραχές της Σικελίας την εποχή του Risorgimento, την πρόκληση της αλλαγής για την αριστοκρατία και τα προνόμια, και τη σύγκρουση μεταξύ παλιού και νέου.
   Υπάρχει ενδιαφέρον στο πως παρουσιάζει αυτές τις μεταβάσεις όχι μόνο ως ιστορικά γεγονότα αλλά και ως ανθρώπινες συγκρούσεις – προσωπικών σχέσεων, οικογενειακών δεσμών, ηθικών επιλογών.
4. Δυνατότητα να φτάσει ευρύτερο κοινό
   Ως σειρά του Netflix έχει τη δυνατότητα μεγαλύτερης προσβασιμότητας απ’ ό,τι το βιβλίο ή παλιές κινηματογραφικές εκδοχές. Αυτό σημαίνει ότι και άνθρωποι που δεν είναι εξοικειωμένοι με το πρωτότυπο μπορούν να εισαχθούν στην ιστορία. Επιπλέον, η μορφή μίνι-σειράς (6 επεισόδια) επιτρέπει μεγαλύτερη διάρκεια ανάπτυξης των χαρακτήρων σε σχέση με μια ταινία.

Αρνητικά και προκλήσεις

1. Σύγκριση με το κλασικό έργο / την ταινία
   Ο «Γατόπαρδος» του Lampedusa και η ταινία του Visconti έχουν μεγάλη πολιτιστική βαρύτητα. Όταν ένας θεατής φέρνει στο μυαλό του την ταινία ή το βιβλίο, οι προσδοκίες είναι πολύ υψηλές. Κάποιες σκηνές ή χαρακτήρες μπορεί να φαίνονται λιγότερο εκφραστικές ή βαθιές σε σχέση με την πρωτότυπη εκδοχή.
   Η σειρά, ενώ οπτικά αποτελεί «χάρισμα ματιών», ίσως να μην αποδίδει πάντα την ψυχολογική ένταση ή την εσωτερικότητα των χαρακτήρων όπως απαιτεί το πρωτότυπο.
2. Ρυθμός και βαθμός δραματουργίας
   Ορισμένες κριτικές αναφέρουν ότι μερικά επεισόδια κινούνται αργά, ή ότι κάποιες μεταβάσεις μεταξύ γεγονότων / χρόνου / χαρακτήρων δεν έχουν την απαιτούμενη δύναμη ή ένταση.
   Ειδικά όταν η αφήγηση πρέπει να καλύψει πολλές δεκαετίες και σημαντικές ιστορικές αλλαγές, υπάρχει ο κίνδυνος το κοινό να χάσει το νήμα αν δεν υπάρχει ισορροπία μεταξύ επικής κλίμακας και πιο προσωπικών στιγμών.
3. Κίνδυνος επιφανειακής ωραιοποίησης
   Το να μεταφέρεις μια ιστορία που ασχολείται με την παρακμή, την ταξική ανισότητα, την πολιτική αλλαγή, μπορεί να οδηγήσει σε μια «μεγαλόπρεπη κάλυψη» όπου τα προβλήματα της εποχής φαίνονται όμορφα αλλά κάπως απρόσιτα, πιο σαν θεάματα παρά σαν βίωμα. Κάποιες κριτικές υποστηρίζουν ότι η σειρά κινδυνεύει προς αυτή τη μεριά: ωραία εικόνα, θεαματικά σκηνικά, αλλά με λιγότερο “άγγιγμα” της ωμής πραγματικότητας.
4. Πόση καινούργια οπτική φέρνει
   Για όσους γνωρίζουν ήδη το βιβλίο ή την κλασική ταινία, μια σειρά σαν αυτή πρέπει να αμφισβητεί, να προσθέτει ή να φωτίζει πτυχές που ίσως δεν είδαν ή να προσφέρει σύγχρονα σημεία αναφοράς. Αν δεν το κάνει αυτό με τόλμη, υπάρχει κίνδυνος να μείνει ως μια «αξιοπρεπής» αλλά όχι πρωτοποριακή μεταφορά. Κάποιες φωνές λένε ότι η σειρά δεν επιχειρεί αρκετές τομές ή καινοτομίες· είναι πιστή, αλλά όχι πάντα ανατροπική. THE BEST

Συνολικά, ο «Γατόπαρδος» του Netflix είναι “ok” ως μια σύγχρονη μεταφορά ενός μυθιστορήματος-ορόσημου:

• Διατηρεί το μεγαλείο και την αίσθηση εποχής,
• Pαρουσιάζει καλούτσικε ερμηνείες, και
• Προσφέρει στο κοινό μια “επιμηκυμένη” εμπειρία από ότι θα είχε μια ταινία.

Όμως, αν και δεν θεωρώ ότι ξεπερνά ή αντικαθιστά την ταινία του Visconti ή το πρωτότυπο συναίσθημα του βιβλίου, προσφέρει αρκετά ώστε να αξίζει να την παρακολουθήσει κανείς — ειδικά αν ενδιαφέρεται και για ιστορικά δράματα, για ανθρώπινες συγκρούσεις εν μέσω πολιτικών ανακατατάξεων, και για παραγωγές εποχής.

Θα προτιμούσα αυτό Outlander στο Neflix: Η ιστορική περιπέτεια που σε σκλαβώνει