Έξι μήνες η καλή Κύπρος (σχόλιο)

Εντάξει, δεκτόν, έχουμε τα κακά, τα στραβά και τα ανάποδά μας. Που τα αναδείξαμε στο έπακρο τους τελευταίους μήνες, με προεκλογικούς καβγάδες, πολλή τοξικότητα, πολλή απαξίωση, απόλυτο μηδενισμό. Με την υπαρκτή ή ανύπαρκτη υπόθεση Σάντη και τώρα με το πολύκροτο πόρισμα της Αρχής κατά της Διαφθοράς. Είναι η κακή, η πολύ κακή και απαράδεκτη εικόνα μας, που μας λυπεί, μας προσβάλλει, μας εκθέτει. Μέσα σ’ αυτήν την αρνητική περιρρέουσα που φορτίσθηκε περισσότερο από τις πολεμικές επιχειρήσεις στη γειτονιά μας και τον αφθώδη πυρετό (πόσα κακά, Θεέ μου), πέρασε στο περιθώριο η κυπριακή προεδρία της Ε.Ε. Μια καθ’ όλα επιτυχής προεδρία, μια πολύ θετική στιγμή για τον τόπο μας, μια απόδειξη πως μπορούμε και καλύτερα. Η Κύπρος εισπράττει, στα ευρωπαϊκά σαλόνια, τα εύσημα για όσα πέτυχε. Εδώ, στον τόπο μας, σιωπή. Κανένας καλός λόγος. Γι’ αυτό, έστω και με ένα…φτωχό παραπολιτικό σχόλιο, ας πούμε το μπράβο μας, αν μη τι άλλο, στις εκατοντάδες συμπατριώτες μας που έδωσαν το άπαν των δυνάμεών τους, δούλεψαν μεθοδικά, αποτελεσματικά, με πάθος και ενθουσιασμό, και έβγαλαν την Κύπρο ασπροπρόσωπη. Αποδεικνύοντας λόγοις και έργοις πως πέρα από την κακή, που πληγώνει, υπάρχει και η καλή Κύπρος, που φέρνει χαρά, ικανοποίηση και περηφάνια.

ΠΑΥ.Κ.ΠΑΥ.