Better Call Saul: Ένα τηλεοπτικό αριστούργημα που άγγιξε την τελειότητα

Όταν ανακοινώθηκε το Better Call Saul, η ιδέα έμοιαζε σχεδόν επικίνδυνη. Πώς δημιουργείς spin-off του Breaking Bad, μιας σειράς που είχε ήδη κατακτήσει μια θέση στο τηλεοπτικό πάνθεον, χωρίς να καταλήξεις σε μια φθηνή εκμετάλλευση της επιτυχίας της;

Η απάντηση των Vince Gilligan και Peter Gould ήταν απλή και ταυτόχρονα εξαιρετικά δύσκολη: δεν προσπάθησαν να ξαναφτιάξουν το Breaking Bad. Έφτιαξαν κάτι διαφορετικό. Και, σε αρκετά σημεία, κάτι ακόμη καλύτερο.

Το Better Call Saul έκανε πρεμιέρα το 2015 και ολοκλήρωσε την πορεία του με την έκτη σεζόν, ακολουθώντας τη μεταμόρφωση του Jimmy McGill στον Saul Goodman που γνωρίσαμε στο Breaking Bad. Δημιουργοί της σειράς είναι οι Vince Gilligan και Peter Gould, ενώ στον κεντρικό ρόλο βρίσκεται ο Bob Odenkirk.

Ο Bob Odenkirk δίνει την ερμηνεία της ζωής του

Ο Saul Goodman του Breaking Bad ήταν διασκεδαστικός, αδίστακτος, φλύαρος, επιδεικτικός. Ένας χαρακτήρας που συχνά λειτουργούσε ως μαύρο χιούμορ μέσα σε έναν όλο και σκοτεινότερο κόσμο.

Ο Jimmy McGill του Better Call Saul είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Είναι ένας άνθρωπος που θέλεις να σώσεις, ακόμη κι όταν καταλαβαίνεις ότι ο ίδιος κάνει ό,τι μπορεί για να καταστρέψει τον εαυτό του.

Και εδώ βρίσκεται το μεγαλείο του Bob Odenkirk.

Με ελάχιστες κινήσεις, ένα βλέμμα, μια μικρή αλλαγή στη φωνή ή ένα χαμόγελο που κρατά ένα δευτερόλεπτο περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε, μπορεί να μετατρέψει τον Jimmy από αστείο σε τραγικό πρόσωπο.

Ξέρουμε από την αρχή πού θα καταλήξει. Κι όμως, ελπίζουμε ότι δεν θα καταλήξει εκεί.

Αυτό είναι πραγματική τραγωδία.

Δεν παρακολουθούμε έναν άνθρωπο να γίνεται ξαφνικά «κακός». Παρακολουθούμε εκατοντάδες μικρές αποφάσεις, απογοητεύσεις, συμβιβασμούς, ψέματα και πληγές να κατασκευάζουν σιγά σιγά έναν διαφορετικό άνθρωπο.

Ο Saul Goodman δεν εμφανίζεται.

Χτίζεται.

Και αυτή η κατασκευή είναι ίσως μία από τις καλύτερες μελέτες χαρακτήρα που έχει παρουσιάσει ποτέ η αμερικανική τηλεόραση.

Η Kim Wexler είναι πολύ περισσότερα από «η γυναίκα του πρωταγωνιστή»

Και μετά υπάρχει η Rhea Seehorn.

Η Kim Wexler θα μπορούσε εύκολα να είχε γραφτεί ως ο άνθρωπος που βρίσκεται δίπλα στον Jimmy, η ηθική αντίστιξη του κεντρικού ήρωα ή το αναμενόμενο ερωτικό ενδιαφέρον.

Δεν συμβαίνει τίποτα από αυτά.

Η Kim εξελίσσεται σε έναν από τους πιο σύνθετους γυναικείους χαρακτήρες της σύγχρονης τηλεόρασης.

Έξυπνη, πειθαρχημένη, φιλόδοξη, συγκρατημένη, ανεξάρτητη και ταυτόχρονα γεμάτη εσωτερικές αντιφάσεις, δεν υπάρχει για να εξυπηρετεί την ιστορία του Jimmy. Έχει τη δική της ιστορία.

Και η Seehorn δίνει μια συγκλονιστικά ελεγχόμενη ερμηνεία.

Δεν χρειάζεται μεγάλους μονολόγους. Το πρόσωπό της κάνει συχνά όλη τη δουλειά.

Όσο προχωρά η σειρά, η σχέση Jimmy και Kim γίνεται η πραγματική καρδιά του Better Call Saul. Όχι επειδή είναι μια συμβατική τηλεοπτική ερωτική ιστορία, αλλά επειδή πρόκειται για δύο ανθρώπους που αγαπιούνται βαθιά και ταυτόχρονα μπορούν να γίνουν εξαιρετικά επικίνδυνοι ο ένας για τον άλλο.

Και μετά είναι ο Mike

Ο Jonathan Banks ως Mike Ehrmantraut είναι απλώς υπέροχος.

Ο λιγομίλητος Mike του Breaking Bad αποκτά εδώ παρελθόν, ενοχές, αρχές και μια δική του, παράξενη ηθική.

Το Better Call Saul καταφέρνει κάτι εξαιρετικά δύσκολο: γνωρίζουμε ήδη την κατάληξη πολλών από τους χαρακτήρες και παρ’ όλα αυτά καταφέρνει να δημιουργεί αγωνία.

Ξέρεις το μέλλον.

Αλλά φοβάσαι κάθε λεπτό της διαδρομής προς αυτό.

Ο Giancarlo Esposito ως Gus Fring παραμένει ανατριχιαστικά ψυχρός, ενώ οι Michael Mando και Tony Dalton, ως Nacho Varga και Lalo Salamanca αντίστοιχα, δημιουργούν δύο χαρακτήρες που μπορούν να σταθούν απολύτως αυτόνομα μέσα στο σύμπαν της σειράς. Το επίσημο καστ περιλαμβάνει επίσης τους Patrick Fabian και Michael McKean, δύο ακόμη καθοριστικές παρουσίες στην ιστορία του Jimmy.

Μια σειρά που έχει το θάρρος να είναι αργή

Σε μια εποχή κατά την οποία πολλές σειρές συμπεριφέρονται σαν να φοβούνται ότι ο θεατής θα πιάσει το κινητό του αν δεν συμβεί κάτι κάθε τριάντα δευτερόλεπτα, το Better Call Saul κάνει το ακριβώς αντίθετο.

Παίρνει τον χρόνο του.

Μπορεί να αφιερώσει λεπτά ολόκληρα σε έναν άνθρωπο που ανοίγει έναν φάκελο, οδηγεί ένα αυτοκίνητο, κοιτάζει έναν τοίχο ή περιμένει.

Και somehow δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από την οθόνη.

Γιατί τίποτα δεν είναι πραγματικά τυχαίο.

Η σκηνοθεσία, τα κάδρα, οι σκιές, τα χρώματα, οι χώροι και η τοποθέτηση των ηθοποιών μέσα στην εικόνα αφηγούνται συνεχώς την ιστορία.

Υπάρχουν επεισόδια στα οποία θα μπορούσες σχεδόν να αφαιρέσεις τους διαλόγους και να εξακολουθήσεις να καταλαβαίνεις τι αισθάνονται οι χαρακτήρες.

Αυτό δεν είναι απλώς καλή τηλεόραση.

Είναι κινηματογράφος μεγάλης κλάσης απλωμένος σε έξι σεζόν.

Το Breaking Bad είχε περισσότερη έκρηξη. Το Better Call Saul έχει περισσότερη ψυχή

Η σύγκριση είναι αναπόφευκτη.

Το Breaking Bad έχει πιθανώς μεγαλύτερη ένταση, περισσότερη δράση και εκείνη την αίσθηση μιας ιστορίας που επιταχύνει διαρκώς προς την καταστροφή.

Το Better Call Saul είναι πιο ώριμο.

Πιο υπομονετικό.

Πιο μελαγχολικό.

Και ίσως περισσότερο ανθρώπινο.

Ο Walter White ακολουθεί μια θεαματική πορεία μεταμόρφωσης. Ο Jimmy McGill διαλύεται σχεδόν ανεπαίσθητα.

Και ακριβώς επειδή η καταστροφή του συμβαίνει τόσο σταδιακά, γίνεται ακόμη πιο οδυνηρή.

Το Better Call Saul δεν ενδιαφέρεται τόσο για το ερώτημα «τι θα γίνει μετά;».

Ενδιαφέρεται περισσότερο για το «γιατί αυτός ο άνθρωπος έγινε αυτό που έγινε;»

Και η απάντηση δεν είναι ποτέ εύκολη.

Το μεγαλύτερο αστείο των Emmy

Η σειρά συγκέντρωσε συνολικά 53 υποψηφιότητες για Emmy, σύμφωνα με την Television Academy. Ανάμεσά τους βρίσκονταν επανειλημμένες υποψηφιότητες για καλύτερη δραματική σειρά, για τον Bob Odenkirk, τη Rhea Seehorn, το σενάριο και άλλες κατηγορίες.

Και δεν κέρδισε ούτε ένα.

Ίσως κάποτε αυτό να αποτελεί μία από εκείνες τις τηλεοπτικές παραδοξότητες που θα είναι δύσκολο να εξηγηθούν στις επόμενες γενιές θεατών.

Διότι τα βραβεία κάποτε ξεχνιούνται.

Οι μεγάλες σειρές όχι.

Ένα τέλος αντάξιο της διαδρομής

Το σημαντικότερο είναι ότι το Better Call Saul γνωρίζει πώς να τελειώσει.

Χωρίς να αποκαλύψουμε τίποτα, η τελευταία του περίοδος δεν επιχειρεί να εντυπωσιάσει με φτηνές ανατροπές.

Κάνει κάτι δυσκολότερο. Ολοκληρώνει τον χαρακτήρα.

Η έκτη σεζόν παρουσιάστηκε εξαρχής από τους δημιουργούς και το AMC ως το τέλος της πορείας του Jimmy McGill προς τον Saul Goodman και παράλληλα ως ολοκλήρωση της σύνθετης σχέσης του με την Kim.

Και όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους, αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό που παρακολουθούσες επί έξι σεζόν δεν ήταν πραγματικά μια σειρά για δικηγόρους, εγκληματίες ή καρτέλ.

Ήταν μια ιστορία για τις επιλογές.

Για τους ανθρώπους που θα μπορούσαμε να είχαμε γίνει.

Για τις μικρές στιγμές στις οποίες μπορούσαμε να πάρουμε διαφορετικό δρόμο και δεν το κάναμε.

Για την αγάπη, την ενοχή, την αυτοκαταστροφή και —τελικά— την ευθύνη.

Δες και αυτό: Μια τεράστια αυτοκρατορία κάνναβης στην αυλή τους! Δείτε στο Netflix το The Gentlemen

Η ετυμηγορία

Το Better Call Saul ξεκίνησε στη σκιά του Breaking Bad.

Τελείωσε έχοντας δημιουργήσει τη δική του.

Και υπάρχει ένα ισχυρό επιχείρημα ότι, ως ολοκληρωμένο έργο, είναι ακόμη πιο ώριμο, πιο λεπτοδουλεμένο και περισσότερο συναισθηματικά σύνθετο από τον διάσημο προκάτοχό του.

Ο Bob Odenkirk είναι εκπληκτικός. Η Rhea Seehorn είναι συγκλονιστική. Ο Jonathan Banks είναι αψεγάδιαστος. Το σενάριο είναι χειρουργικής ακρίβειας. Η φωτογραφία και η σκηνοθεσία βρίσκονται σε επίπεδο που ελάχιστες τηλεοπτικές παραγωγές πλησιάζουν.

Και το κυριότερο;

Το Better Call Saul σέβεται τον θεατή του.

Δεν του εξηγεί τα πάντα. Δεν του φωνάζει πότε πρέπει να συγκινηθεί. Δεν βιάζεται να τον εντυπωσιάσει.

Του ζητά μόνο να κοιτάξει προσεκτικά.

Και τον ανταμείβει για κάθε λεπτό που επένδυσε.

Δεν είναι απλώς ένα εξαιρετικό spin-off. Δεν είναι απλώς μια εξαιρετική σειρά. Είναι ένα από τα σπουδαιότερα τηλεοπτικά δράματα της εποχής μας.

Βαθμολογία Agora: 10/10

TV Agora – όλες οι κριτικές και προτάσεις