Μετάβαση στο περιεχόμενο
Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2026
Απόψεις

Θανατική ποινή: Απέτυχε η εκτέλεση — Να βρούμε έναν αποτελεσματικότερο τρόπο!

Η αποτυχημένη εκτέλεση στο Τενεσί έπρεπε να αποτελέσει αφορμή για μια πολύ διαφορετική παγκόσμια συζήτηση. Όχι για το αν χρειαζόμαστε καλύτερα δηλητήρια. Το πρόβλημα είναι η ίδια η πράξη. Η θανατική ποινή δεν αναιρεί τη βία. Την διαφημίζει.

Θανατική ποινή Απέτυχε η εκτέλεση — Να βρούμε έναν αποτελεσματικότερο τρόπο
Η Κρίστα Πάικ.

Ένας άνθρωπος καταδικάζεται σε θάνατο, η Πολιτεία του Τένεσι οργανώνει με κάθε λεπτομέρεια τον θάνατό του και, όταν η εκτέλεση αποτυγχάνει, η συζήτηση δεν είναι αν πρέπει να εκτελείται άνθρωπος, αλλά ποιος είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος για να τον σκοτώσουν.

Κρίστα Πάικ: Την κάνουν καλά για να την εκτελέσουν καλύτερα

Στις 30 Σεπτεμβρίου 2026, η εκτέλεση της Christa Pike στο Τενεσί με θανατηφόρα ένεση απέτυχε. Η Pike μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο για να της σώσουν τη ζωή (εν να μας πελλάνουν τούτοι). Ο κυβερνήτης του Τένεσι ανέστειλε τις υπόλοιπες εκτελέσεις του 2026 και διέταξε έρευνα. Και η συζήτηση που ακολούθησε αφορούσε τις μεθόδους εκτέλεσης!

Μερικές μέρες αργότερα, ο πρόεδρος της «χώρας της ελευθερίας», Ντόναλντ Τραμπ, ενέκρινε την εκτέλεση του Nidal Hasan, ενός πρώην στρατιωτικού ψυχιάτρου που καταδικάστηκε για επίθεση στη στρατιωτική βάση Fort Hood το 2009. Η εκτέλεση έχει προγραμματιστεί να γίνει με εκτελεστικό απόσπασμα.

Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η ουσία. Το κράτος δεν γίνεται λιγότερο βίαιο όταν σκοτώνει για να τιμωρήσει. Και, αλήθεια, ποια είναι η τιμωρία; Η αναμονή της θανάτωσης ή η διαδικασία υλοποίησής της;

Η θανατική ποινή είναι (έπρεπε να μην είναι προ πολλού) η κρατικά νομιμοποιημένη αφαίρεση ανθρώπινης ζωής. Μπορεί να προβλέπεται από τον νόμο, αλλά η νομιμότητα δεν μετατρέπει τη βία σε κάτι λιγότερο βίαιο. Και το επιχείρημα της αποτροπής δεν έχει αποδειχθεί. Μεγάλη επιστημονική ανασκόπηση του National Research Council κατέληξε ότι τα διαθέσιμα ερευνητικά δεδομένα δεν επιτρέπουν ασφαλές συμπέρασμα για το αν η θανατική ποινή μειώνει, αυξάνει ή δεν επηρεάζει τα μεγάλα εγκλήματα.

Υπάρχει και κάτι ακόμη πιο τρομακτικό: το ανθρώπινο λάθος. Στις ΗΠΑ, περισσότεροι από 200 άνθρωποι που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο απαλλάχθηκαν αργότερα. Μια λανθασμένη φυλάκιση μπορεί, θεωρητικά, να διορθωθεί. Μια λανθασμένη εκτέλεση;

Και εμείς στην Κύπρο;

Η Κύπρος είχε θανατική ποινή. Το μόνο ελαφρυντικό το ότι την κληρονομήσαμε από τους βιρτουόζους της τέχνης. Οι τελευταίοι άνθρωποι που εκτελέστηκαν στην ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία ήταν τρεις, στις 13 Ιουνίου 1962. Η θανατική ποινή εν μέρει καταργήθηκε στην Κύπρο το 1983 και πλήρως το 2002.

Το νέο “Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι” του Netflix: Μια αμερικάνικη παραχάραξη της Ιστορίας

Οι… πολιτισμένοι

Η τελευταία εκτέλεση σε κράτος-μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης έγινε στην Ουκρανία το 1997.

Παρόλα αυτά, ακόμη και ανεπτυγμένα ή… δημοκρατικά κράτη εξακολουθούν να την εφαρμόζουν, μεταξύ άλλων οι ΗΠΑ (όχι όλες οι πολιτείες). Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίας, 53 χώρες παγκοσμίως διατηρούν τη θανατική ποινή στη νομοθεσία τους και την εφαρμόζουν στην πράξη.

Οι ΗΠΑ αποτελούν τη μοναδική δημοκρατική (προσωπικά το αμφισβητώ) δυτική χώρα που συνεχίζει να εκτελεί πολίτες. Η ποινή εφαρμόζεται σε ομοσπονδιακό επίπεδο καθώς και σε αρκετές πολιτείες. Η Λευκορωσία είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που διατηρεί και εφαρμόζει τη θανατική ποινή (συνήθως με τυφεκισμό). Η γειτονική Αίγυπτος καταγράφει σταθερά μεγάλο αριθμό θανατικών καταδικών.

Η Κίνα παραμένει ο πρώτος εκτελεστής στον κόσμο. Εκτιμάται ότι πραγματοποιεί χιλιάδες εκτελέσεις ετησίως, όμως οι αριθμοί θεωρούνται κρατικό μυστικό. Το Ιράν καταγράφει τις περισσότερες επίσημα επιβεβαιωμένες εκτελέσεις και η Σαουδική Αραβία πραγματοποιεί εκατοντάδες εκτελέσεις ετησίως.

Είναι πράγματι οι πρόεδροι των ΗΠΑ απόγονοι του ίδιου Άγγλου βασιλιά; Ο Τραμπ σίγουρα όχι! Ο Ομπάμα ναι

Πού πάμε;

Πόσο πολιτισμένη είναι μια κοινωνία όταν εξακολουθεί να θεωρεί αποδεκτό να αφαιρεί τη ζωή ενός ανθρώπου ως μορφή τιμωρίας; Η δική μου άποψη είναι ότι η βία είναι αποτρόπαια όποιος και αν την ασκεί. Ότι η ανθρώπινη ζωή είναι ιερή και κανένα δικαστήριο ή ένορκος ή Πρόεδρος ή Πρωθυποπυργός ή Βασιλιάς δεν μπορεί να την αφαιρεί.

Η αποτυχημένη εκτέλεση στο Τένεσι έπρεπε να αποτελέσει αφορμή για μια πολύ διαφορετική παγκόσμια συζήτηση. Όχι για το αν χρειαζόμαστε καλύτερα δηλητήρια. Το πρόβλημα είναι η ίδια η πράξη. Η θανατική ποινή δεν αναιρεί τη βία. Την διαφημίζει.

Σημείωση: Το παρόν άρθρο εκφράζει αποκλειστικά τις απόψεις του/της συγγραφέα. Οι θέσεις και οι απόψεις που διατυπώνονται δεν απηχούν και δεν δεσμεύουν τη συντακτική ομάδα ή το Περιοδικό Agora.

Discover more from Agora Περιοδικό

Subscribe to get the latest posts sent to your email.