Η ταινία «My name is Agneta» στο Netflix αρχίζει με μια παρεξήγηση που αποδεικνύεται ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί σε δύο ανθρώπους. Εκείνη ψάχνει δουλειά και λίγη απόσταση από τη ζωή της στη Σουηδία. Εκείνος χρειάζεται κάποιον δίπλα του. Η σκηνοθέτρια Johanna Runevad, διασκευάζοντας το μυθιστόρημα της Emma Hamberg, βρίσκει χιούμορ και τρυφερότητα στο πώς αυτοί οι δύο μαθαίνουν να κάνουν χώρο ο ένας για τον άλλον.
Στα 49 της, με τα παιδιά της να έχουν φύγει από το σπίτι, τη δουλειά της χαμένη και τον Μάγκνους απορροφημένο από την ποδηλασία και τα παγωμένα μπάνια του, η Αγνέτα δέχεται μια θέση ως au pair στην Προβηγκία. Περιμένει να φροντίσει ένα αγόρι από τη Σουηδία. Στο παλιό μοναστήρι όπου φτάνει την περιμένει ο Έιναρ, ένας ηλικιωμένος συμπατριώτης της που ζει με άνοια.
Η Eva Melander κάνει πειστική την αλλαγή της Αγνέτα γιατί την αφήνει να φανεί σιγά σιγά. Στην αρχή η ηρωίδα μοιάζει να ζητά συγγνώμη ακόμη κι όταν πρόκειται να πει τι θέλει. Όσο νιώθει πιο άνετα, βγαίνει στην επιφάνεια το χιούμορ της. Απέναντί της ο Claes Månsson κρατά ζωντανή την ιδιοτροπία και την αξιοπρέπεια του Έιναρ. Οι δυο τους είναι στα καλύτερά τους όταν η αμηχανία μιας συνάντησης γίνεται οικειότητα και μπορούν πια να γελάσουν μαζί.
Η αγορά όπου την πηγαίνει η γειτόνισσα Μπονιμπέλ και το εστιατόριο του Φαμπιέν δίνουν στην Προβηγκία καθημερινό ρυθμό. Το τυρί έχει κι αυτό τη θέση του στην ιστορία. Για μια γυναίκα που έχει συνηθίσει να βάζει τις επιθυμίες της τελευταίες, ακόμη και το να διαλέξει τι της αρέσει να τρώει αποκτά βάρος.
Η ιστορία παίρνει μια σχετικά προβλέψιμη διαδρομή, όμως η φιλία της Αγνέτα με τον Έιναρ τής δίνει τις πιο συγκινητικές στιγμές της. Η Runevad αφήνει τη φροντίδα να λειτουργήσει και προς τις δύο κατευθύνσεις. Η Αγνέτα προσφέρει στον Έιναρ συντροφιά και εκείνος της δίνει την ευκαιρία να διαπιστώσει πόσα έχει ακόμη να ζητήσει από τη ζωή της. Μια ζεστή επιλογή για βραδιά ταινίας, με δύο ερμηνείες που αξίζουν τον χρόνο σας.
Οι πέντε πρωταγωνιστές και πού αλλού τους έχουμε δει
- Eva Melander (1974) — Αγνέτα. Border, Flocking, Trouble.
- Claes Månsson (1950) — Έιναρ. Lorry, Yrrol, Den ofrivillige golfaren.
- Jérémie Covillault (1976) — Φαμπιέν. Un si grand soleil, Paris Has Fallen, Le Rêve américain.
- Anne-Marie Ponsot (1945) — Μπονιμπέλ. Un petit miracle, Plus belle la vie, Le Hussard sur le toit.
- Björn Kjellman (1963) — Μάγκνους. Adam & Eva, Four More Years, The Best Intentions.
Δείτε την ταινία στο Netflix ως «Je m’appelle Agneta»
Περισσότερες κριτικές στο TV Agora
Διαβάστε την κριτική στα αγγλικά
Discover more from Agora Περιοδικό
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
